Aan het woord een partner van een client gediagnostiseerd met Asperger
“DBAutisme kwam in ons leven anderhalf jaar nadat de diagnose Asperger bij mijn man werd gesteld, en dat was geen dag te vroeg”.
Mijn man had zich helemaal in zichzelf teruggetrokken en bracht zijn dagen grotendeels slapend door. Hij was ongeveer vier uur per dag wakker/uit bed. Hij was depressief, uiteraard. En trok mij daarin mee. Eind 2006 zagen we het leven eigenlijk niet meer zitten en stapten in het schuitje dat Debby en Els van DBAutisme ons voorhielden in de hoop dat er dan toch nog verlossing zou zijn.
En die verlossing kwam. Hoewel er nog geen PGB budget was toegekend ging DBAutisme voor mijn man aan de slag omdat de nood hoog was. Ze brachten structuur aan door een vaste dagroutine in te stellen en door een vaste weekroutine te maken. Dit ging niet zonder slag of stoot omdat mijn man altijd van mening was dat structuur helemaal niet bij hem pastte. Bovendien (misschien nog wel erger) werd hem zijn veilige bed ontzegd. Daar mocht hij nog maar op gezette tijden in. De tijd die daardoor beschikbaar kwam werd ingevuld met een vaste structuur, mede door een aantal dagen in de week buitenshuis, op een zorgboerderij, aan het werk te gaan.
Ook werd hij duidelijk gewezen op zijn eigen verantwoordelijkheid. Er werd afgerekend met het drinken "om de prikkels de baas te kunnen". We kregen een boel psycho-educatie waardoor we veel gingen begrijpen, en waardoor er bij ons beide weer acceptatie ontstond voor de situatie. Ik had niet meer continue het gevoel alles in mijn uppie te moeten doen, ik leerde begrijpen waarom mijn man doet en handelt zoals dat het geval is. Dat dat niets te maken heeft met egoisme of luiheid, of ongeinteresseerdheid. Er kwam weer ruimte voor onze liefde voor elkaar. In de loop van het jaar ging het steeds beter en al na een maand of vier was er sprake van een enorme omslag, zelfs zozeer dat hij aangaf weer terug te willen naar zijn oude werkgever, een traject dat in gang is gezet en hopelijk binnenkort zijn beslag zal krijgen. Diverse projecten in huis zijn afgehandeld, de controle over ons leven wordt steeds groter.
Naast dit alles bleek al heel gauw dat ook ik in aanmerking kwam voor hulp van DBA. Ik weet nog hoe blij ik was dat er ook voor mij wat gedaan kon worden. Ik had na al die jaren geploeter en eenzaamheid erg veel behoefte aan steun en structuur. Er werd ook voor mij een PGB aangevraagd, en ook ik kon naar de zorgboerderij. Met hulp ben ik aan de slag gegaan om meer controle over mijn huishouden te krijgen, om meer ordening aan te brengen, om meer voor mijzelf op te komen en meer respect en waardering voor mijzelf te krijgen. Als ik niet oppas ga ik nog in mijzelf geloven!
Ons leven is veel leuker en er komt ook steeds meer "samen" hoewel er ook een vorm van "samen" niet blijkt te kunnen bestaan als je "samen"-leeft met een auti.