Aan het woord een moeder met een autistische dochter
“Wij ervaren de hulpverlening door DBAutisme voor ons en onze dochter als inzichtgevend en praktisch. En zowel dat inzicht als dat praktische hebben we hard nodig.”
Inzicht, omdat we ons telkens weer moeten realiseren dat onze dochter anders is: anders redeneert, anders kijkt, andere prioriteiten stelt. Dat inzicht hebben we niet in één keer beet. We moeten het elke keer opnieuw terugvinden in de situaties van alledag. Het moet ons elke keer weer gezegd en uitgelegd worden. Want ook al weten we dat onze dochter de dingen anders ziet en anders beredeneert, ergens willen we er nog niet aan. Ergens willen we dat ons kind net zo denkt als wij en voordat we het weten zijn we weer bezig ons te ergeren, omdat dat niet zo is.
DBAutisme helpt om naar de wereld te kijken zoals ons kind die ziet en beleeft. En zo onstaat heel geleidelijk het inzicht. Dat inzicht helpt om strijd en ruzie te voorkomen. Dankzij dat inzicht laten we haar ook niet meer zo lang onnodig zwemmen in haar onrustig en niet-begrijpen van ‘onze ‘ wereld en komen we niet meer zo vaak aan met oplossingen die voor haar niet werken. We begrijpen beter wat onze dochter nodig heeft: duidelijke concrete woorden die niet teveel overlaten aan de fantasie (die er er maar ten dele is).
Behalve inzichtgevend zijn de contacten ook heel praktisch. Deze dames zijn van het bijzondere soort hulpverleners die het niet ‘te min’ vinden om praktisch te zijn. Ze pakken meteen aan. Ze gaan gewoon achter hun laptop zitten en maken het weekschema dat onze dochter nodig heeft. Als het nodig is gaan ze praten met de lerares van onze dochter, haar stagebegeleidster of met haar fysiotherapeute. Om uitleg te geven, maar ook om behulpzaam te zijn bij het maken van afspraken die werken voor iemand die autistisch is omdat ze concreet zijn en duidelijk. Misschien is die praktische aanpak wel het meest opvallende in hun manier van werken.
Veel hulpverleners geven alleen de theorie, zonder de handvaten. Sommigen geven naast de theorie een paar handvaten. Maar DBAutisme loopt net zo lang mee tot de handvaten werken. En zo niet, dan worden ze bijgesteld.
Dat praktische meelopen werkt meteen ook ontlastend. Het is voor ons als ouders soms behoorlijk belastend om ‘overal’ achteraan te moeten, zelfs nu onze dochter al éénentwintig is. Het geeft het gevoel dat het zorgen nooit zal ophouden. In zekere zin is dat ook zo, maar gelukkig hoeven we dat nu niet meer alleen te doen en vinden we begrip voor wat voor een ander (en voor onszelf) vaak niet goed te begrijpen is. DBAutisme werkt bovendien niet alleen met en voor onze autistische dochter, maar betrekt daarbij het hele gezin. Ook de andere kinderen en wij worden geholpen. Met als prettig ‘bij-effect’: een betere relatie met onze dochter en met elkaar.